I RUTA BTT OS DO MONTE BRAVO

Perfil da ruta
Perfil da ruta

 Os do Monte Bravo…pois si que é curioso ese nombre. Mais ben deverían chamarse «os da lama brava». Como pode ser que desde o quilometro 2 ata o 38 estivera TODO tan enlamado? jajajja

27.1.13, 08:30 A.M. arrancan os ESFOLA ARRÓS (ahora en diante OEA´S) hacia Calo City. A idea era de ir en bicicleta desde Bertamiráns pero días antes falando por wasap xa decidimos ir en vehiculos xa que como había algo de papatoria ó final non era plan quedar ali cheos de frío. Eso, chegamos a Calo 9 valientes, perdón, foron 8 xa que o señor de folla caduca, Carlitos DuIMG_3426ro, non está preparado para que lle caia aIMG_3424uga e non se dignou a aparecer (mira a cara de Necho esperando por ti)

Os 8 valientes foron os siguientes:

  1. PATO: acostumbrado á auga como o seu nome indica
  2. ANDRÉS: xa esta cubrindo o seu cupo de rutas con chuvia
  3. ÁNGEL (JOYERO): a este dalle igual auja neve granizo ciclogenesis…
  4. PANCHITO: non lle prestedes nunca unha bici, pero ahi estaba…
  5. MANUEL VIEITES: progresa adecuadamente
  6. SUSO BEIS: o noso Harry sempre ca sua sonrisa e probando 29er
  7. NECHO: jodido pero contento de ser OEA jajaj
  8. JORY: xa sabedes que non me perdo unha like a JOYERO

Logo de poñer a alineación para a ruta vou a contarvos o meu punto de vista do que deu de sí a ruta. Logo nos comentarios da entrada xa escribirá cada un o que queira.

O tema era que alí nos xuntamos uns 250 btteros mais ou menos dispostos a pedalear baixo a chuvia. A entrega de dorsales a todo esto sen problemas o que si que non sei para que servia a pulserita tipo T.I. dos hoteles de Punta Cana… (BARRA LIBRE DE BARRO???). Antes de sair o señor DUCK xa estaba bourando con que habia que sair diante que despois habia atrancos e tal e cual e… non vos sona? o de todalas rutas e ó final os OEA´S sempre saen ó final. Pero de esta vez todo cambió¡¡ e estabamos entre os 30 primeiros para sair (non vos acostumbredes eh jjeje). A saída sen ningun problema e sen atrancos, así da gusto, deberían aprender moitos organizadores para que nunca houbera atrancos…. e ala xa nos metemos no monte a ratonear un pouco. Ó ir no grupo dos 30 primeiros o terreno estaba jodido pero con peripecia pasábase ben o que non sei e como os que viñan atrás farían moitos cachos porque despois de pasar 200 personas… aquelo tivo que quedar MOI MOI MAL. As flechas do recorrido personalmente poñerías de outro color. Xa sei que era color corporativo pero jeje e aproveito para decir que a ruta non presentou problemas en canto á señalización, simple pero sen problemas. Os primeiros 15 km o terreno era moi similar, con camiños estreitos e alguns pola beira de regatos que como calcularas mal alá ibas. E que decir da conducción que tiñas que facer, seguro que moitos de nós agradecemos estos días para coller técnica de conducción en condicións extremas ajaja. Qué maneira de irse para todos lados miña nai e qué divertido jajajaja a ver se suben fotos porque eso vai ser un espectáculo.

Chegados ó primeiro avituallamiento líquido eu xa iba entre os 15 primeiros e cun ritmo medio alto en todo momento, para probarme un pouquiño. Tomei un  chupito de auga por dentro (por fora xa estaba cheo) e continuamos. A partir de aquí comezou a ascensión cara as antenas do escala ou Meda e para min a subida e o tramo mais duro de toda a ruta. Esa subida por monte aberto desbrozado e cheo de auga e enchoupado como me deixou…. non habia forma de avanzar case… tirabas de riñons e apretabas o co…. e non habñia maneira pero bueno fixeno todo encima da bike. Logo pequena baixada e OHHHHH MCD estaba sen freno de atrás¡¡¡ En este punto foi cando me din conta de que estaba jodido e que o iba a pasar moi mal. Latiguillo roto e sen aceite no freno traseiro pero que somos leones o OEAS?? jajaja esto fixo máis épica esta ruta. Imaginádevos o que foi facer esta ruta sen freno de atrás…

A miña idea era chegar ó final, simplemente tiña que andar con ollo nas baixadas mais jodidas e listo. Xa no segundo avituallamiento antes de coronar metinlle un platanillo e algo de auga e continuei, case sempre solo… ainda que fun adiantando a algun que outro corredor. Xa no punto mais alto da ruta collemos á dereita por unha baixada que conozco ben ata que vexo o primeiro cartel de OJO PELIGRO. Xa dixen…»uy se estos do monte bravo poñen perigo….jajaja» e nada aquí comezou a miña odisea, esto era ciclocroos mais que mtb. As baixadas moi moi empinadas e claro sen frno de atrás e para non caer tiven que facelas andando que tamen tiña o seu aquel ehh. Se tivera freno de atrás algunha que outra faríase na bike pero non moito mais do que fixen. Os sitios espectaculares, todo pola beira de regatos crecidiños e por ladeiras, sendeiros labrados pola auga, carballeiras, pasarelas feitas de madeira (deixadeas) etc. Sinceramente estos camiños facelos un día que o terreo este seco e transitable ten que ser espectacular, o track quedou gardado e fijo¡ que repito jijij.

Os km pasaban e eu por suerte seguía na marcha, pasando a algun que outro biker que ainda quedaba pero segun fuentes de protección civil cando iba polo km 30 solo levaba diante 3 corredores. Por suposto que me daba igual se chegaba a onda eles jejje e eu seguía co meu ritmo e dentro da miña zona de traballo. Falando de protección civil, OLÉ, OOOOLÉEE. Alí estiveron cubrindo os cruces mais importantes da ruta á chuvia. Esto si que o quero salientar e quero agradecer que se preste atención a seguridade dos corredores. Prefiero mil veces unha ruta mal marcada que carente de seguridade, eso NO.

Pois nada xa nos últimos quilómetros e despois de subir cara Lampai (subida wapa de pedras si señor) pois xa encaramos a recta final onde me atopei con un Corbelo que pouco a pouco me fun achegando a él ata que o vin ó lonxe. Pero ademais apareceu outro mais. Era delgado, iba moito de pe, subcampeon Volta Ciclista España….GRAN PERSONA… quen é?? Ezequiel Mosquera. Pois sí, á altura da peaxe da ap9 dei chegado a onda eles e fomos xuntos os ultimos 5 km da ruta falando, contrastando opinións da ruta e do ambiente, aparte de comentarlle o tema de que nas baixadas non podia ir detrás deles que igual os inculaba por falta de freno (fliparon xD) e nada nos ultimos metros o cabrón de Ezequiel aprobeitouse dun recto que fixen para atacar e darlle un toque gracioso

á este final de ruta increible. Finalmente cheguei despois do 1º pero xunto co do Corbelo e con Eze que me comentaba o bo rollo que hai entre os ciclistas de montaña comparado cos de carretera, que non decía que fora malo pero que era mais sano…. (COMPARTOO 100%). Xa sei que non era unha competición pero sinceramente se vexo que podo apretar e ir algo adiante pois mellor que mellor.

la foto
recorrido 3d

E nada alí lavei a bike e falei algo coa xente da organización. O tema era que claro, como viñera con Panchito e tiña as cousas para cambiarme na súa furgalla, se tiña que esperar a que él chegara….miña nai…. asique collín e dixen. «vou á casa, duchome e volvo» dito e feito. Arranquei para Bertamiráns, cheguei a casa (escoitei a miña nai…MIRA COMO VES¡¡¡ VES BONITO¡¡¡ a que vos sona…jejejje) lavei a bike, laveime eu e arranquei para Calo no coche para comer os pinchiños e barullar coa xente que tamén é moi sano.

Unha vez alí encontreime xa con algúns OEAS. Panchito xa estaba cambiado porque chegou coa organización ó romperlle o cambio da bike de Oscarito e non poder rematar jejje e Necho tamen con algún problemiña de transmisión. Pato pinchou as duas rodas pero solucionou, Suso Beis encantado ainda facendo o superman nunha caida, O joyero (que iba cunha Mondraker de enduro…..xa vos podedes imaginar os comentarios del…. pestosa, penaliza, etc ajajja) chegou «castigado de pernas» e Andrés e Mnauel sen grandes males pero tamen mallaos completaron todos a ruta.

Unha vez duchados e xuntos, compartimos uns pinchiños que serviron para abrir o apetito e logo comer na casa co pano que nos regalaron posto no cuello, (chulo) 😉

IMG_3425
algo da papatoria

 Pois nada, xa para finalizar e a modo de resumen/agradecemento/crítica, en nome do Club Ciclista Os Esfola Arrós queremos en primeiro lugar agradecer que fixerades a ruta para que nos a poidamos difrutar, currastes un monton e notouse. En segundo lugar, moi rebuscado o recorrido e ciclable digamos que ó 99%? jjje en condicións normales. O barro doulle un toque extremo á cousa e fixo que o recorrido fose duro. A ruta foi sinxela, sen grandes infraestructuras nin montaxes pero efectiva e moi moi divertida. E xa veredes como hai xente que se queixa de que había que ter alternativas para o trazado….(a min non me gustan as alternativas eh) e bueno despois o tema das duchas que eso xa é o de siempre….auga fria patodos¡¡. A señalización……a ver….correcta, non houbo moita pérdida pero esforzaríame un pouco mais con carteles algo mais grandes e mais visibles. Con todo, un placer e os OEA´S quedamos contentos, moi contentos. Señores do monte bravo, un pracer. Espero que vos guste a crónica e xa sabedes ahora queda a 4ª ruta OEA…. jejejejje non digo mais…. un abrazo e boas noites.

FDO: Jorge Pérez «Jory»

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.