II DUATHLON TRAIL RIVEIRA

Titulo de la pelicula: «Corre, corre, que te papo»

Dia 1- 12 2013, 8:00 AM, sona o despertador, hai que levantarse, que toca duatlon en ribeira, e hai que chegar con tempo. Na minha cabeza solo unha idea, acabar sin sufrir moito. Bueno, no, mentira cochina, a minha idea era papalos a todos, sin compasion.
As 9:45 xa estabamos toda a comitiva OEA ( Andres, Manuel V., Oscarito, Sergio, Ito e Suso de Beis,que soy yo), retirando os dorsais e botellin de agasallo, algo de cola, pero sin problemas, deixamos os zapatillas de correr no box, e para a saida cas nosas monturas, xa que primeiro habia que facer 15 kms de bici, e despois 5 kms de carreira a pe.
OEAs
OEAs
As 10:30 saida neutralizada durante 2 kms por asfalto, (intentando ganar posicions, xa que non saliramos moi adiante) e apartir de ahi, entramos no monte, intentando coller cada un o seu ritmo, nuns primeiros kms rompepernas, e con moito trafico de xente, con Oscarito diante, eu chupandolla en todo momento,(ainda que non e o meu estilo, pero como di o refran; » a perro flaco, dios le ayuda») e o resto de oeas a pouca distancia.
Pasan os kms, e as cousas siguen igual, ata que no km 10, nunha zona rodadora de falso llano, lanzo un ataque, que dejo a Freire abaneando, e chego a transicion con uns segundos de ventaxa. Hora de correr, ponho zapas e salgo coma unha insolacion, a un ritmo de…,bueno eso mellor non o digo. Antes de que pasara 1 km, xa tina a Oscarito soplandome detras da orellas, e o pouco tempo querendo deixarme tirado coma un condon usado, pero dei aguantado o tiron, e seguimos xuntos, ata que nunha zona de baixada de forte pendiente, (50% polo menos) lanza outro ataque demoledor, o cal non puiden responder. Logo de unha potente rampa, llaneamos un pouco, e consigo darlle alcance, chegando xuntos o ultimo km, donde de seguir asi, eu incluso me via con forzas para intentar demarrar,peeeroo, cando faltaban uns 800 m, chega outra baixada doente na que me mete uns  50 metros, forzo un pouco mais a var se recorto un pouco, e a falta 200 metros xa o tinha a tiro de pedra.Chegamos a recta de meta, 4 metros nos separan, vamos!!, el mira para atras e acelera e,( agora ven o detalle gracioso da xornada) non sei se foi pola presion a que o sometin, xusto o cruzar a linea de meta, o amigo oscarito levou por diante unha das vallas de ferro que habia polos lados, a pouco mais se mata, vaia almendrao!!.
Tres minutos despois de nos, entrou Manuel, logo Andres, que se lle desmontou a cadena, e perdeu uns segundos, despois entrou ito, e o final sergio, que tamen lle pasou algo pero non sei o que.
O final oscarito entrou de 35, eu de 36, e os outros non sei, pero todos entre os 75 primeiros, que entre 200 e pico que eramos, pois non esta nada mal.Para rematar,sorteo de regalos, a oscarito tocoulle unha mochila, e a sergi tamen algo, pero como non estaba, a nos non nos deixaron levarllo
Bueno, e nada mais quedoume pena de non tomar as cervezukis, pero habia que marchar comer ca outra familia

Unha aperta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.