I DUATLON POPULAR RIVEIRA

Qué tal corzos, cómo vai eso? Supoño que se me fai raro voltar a escribir unha crónica, xa sabedes o liados que tamos últimamente outro OEA mais eu (oscurito) en outros menesteres. Pero aquí tamos e vouvos contar como foi a aventura de 3 OEAS e cuarto en susodicho evento este pasado dominco.

intro

Non madrugamos moito. Ito que me recolle e alá nos atopamos co segundo comando do equipo: Suso Beige + Pelucas. Que si aparcar no quinto carallo, que si espera que aquí non é, que si donde se recollen os dorsáis… bueno, non había presa, a proba era para as 10:30 e tiña pinta de que a categoría absoluta ía ir con retraso. Nesto que xa vemos un pouco o contraste; dende globeros con bici de paseo, ata élites con pepinacos. E no medio tabamos nos, globeros a secas xD.

120 participantes para cubrir 2,3 km a pé polo paseo, 17km de bici a un circuito de en 7 voltas e outros 2,3 km a pe again. Ou en cristiano: ir co corazón na boca todo o tempo. Pero ninguén estaba alí disposto a vender o primeiro posto barato, e é que o premio ó que máis rápido completase o percorrido sería… grabar o seu nome no monumento do paseo que ese día estreábamos. Mola.

Quencemos correndo uns km’s nos que Ito xa se puxo na zona roja do contarevolucións, todo eran risas… os 4 que íbamos parecíamos os Dalton jajaja. Nesto que tras ver á chavalada pequena imos para facer cola e acceder a boxes cando noto que… pinchazo! merda merda e máis merda. Toca segmento de carreira a pé ata o coche para cambiar a roda… qué velocidad. Casi me acerco ó recor de Oliveira cambiando rodas. O precio a pagar? saberíamolo logo… pero eu fun deixar a bici convencido.

Os xuices non me descalificaron por chegar tarde ó control de bici… debía ser porque é unha espesialais jajaja. Alá a deixo. Volto cos outros quentar… «que si eu voume liar na transición», «ese corre a dios», «eu vou abrir coma un cacheliño»… cada un co seu… e xa estábamos para o berro de saída. Si, dixen berro; nin silbato nin pistoletazo nin nada. Son os encantos das probas populares. Respírase ambientazo… e alá imos!

1395776_1415909635309233_910275128_n

A sprint sale a peña. Eu que tiro, Pelucas que me sigue e Ito e Suso por detrás jardando. (el que jarda siempre tiene). Antes do giro de volta pasame o peluquero máis rápido da estepa Arzu-Castrofeitana, ó que me engancho cual Pekeno cando vai muerto e colle a roda do Joyero, e así chegaríamos xuntos pero no revueltos á zona de transición.

Zona que para un experimentado Oscarito coma min, non ten secretos, xa que son un tipo acostumado a facer transicións sen oxíseno muerto perdido. E así foi como abrin brecha co pelucas para salir diante na bici… Fago todo de manual, e cando chimpo enriva… «dios! qué oxidado tou! eu antes daba metido os pés à primera…» e si, houberaos metido á primeira… de non ser porque coloquei as jodidas zapas do revés. En fin. Baixar da bici, desenganchar as zapas coas mans e calzalas e volver a subir. vamos, de almendrao parriba jajajaj

Qué decir ten que me pasou Pelucas… e medio pueblo de Riveira. A cabeza (que non para) de carreira que a tiña a uns segundos na transición, ahora estaba a case un minuto. Xa me desconcentro e vou en solitario pouco a pouco remontando. Collo a pelucas, e nesto que me vou cruzando nos nos cambios de sentido con Teodorn e Suso-harris, que lebavan unha particular batalla un co outro, á vez que unha cara de muertos importante jajaja. Vaia risas. Os animos dos presentes fanlle sentir a un profesional por uns momentos, pasámolo moi ben, media hora de levar as perniñas apretadas pero xa está rematado.

harry-teo

Ahora a correr… pfff qué malas sensacións! Pero a nadie lle gusta baixar o pistón cando apenas son un par de kilómetros os que che separan da meta, bueno, eso mais un aire de cara que estivo presente toda a carreira que facían pensar que alguén lle deixara o tiro aberto á lareira. E ó final… acabamos os 4, moi contentos e felices. Ah! e Ito… protagonizou o sprint da xornada (ver fotos). Todo un espectáculo para a xente. E gratis.

1461282_1415929845307212_988155063_n

Tardamos uns mins en recuperar a fala do esfuerzo, pero apenas uns segundos en decidir que o colofón perfecto serían unas merecidas rondas de birras. E así foi. Gran domingo diferente para acudir a unha proba moi ben organizada, cos seus detalles, pero é importante que cousas como esta vaian gañando peso e haxa máis iniciativas deste tipo na zona. Pero debíase poñer límite máximo de pulsacións para os corredores, aí queda a miña proposta jajaja.

fotowapa

E nada, deixovos cunhas fotiñas (fotazas) que sacou a xente durante a proba, amén dos tempos para que os analiceces e vos poñades a temblar para o próximo du-croos-trail riveira de dentro duns días… jajaja.

TEMPACOS —> http://cronotec.es/index_htm_files/clsdu.pdf

Joder qué larga me quedou a carallada esta… vaia mono tiña de escribir. Ata me vou a permitir a licencia de deixarvos cunha frase dun filósofo da zona, que reza así: SEMPRE HAI QUEN VEXA!!!

Unha aperta OEAS!!!!!

Oscarito!

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.