«A milloría da morte»

photo (6)Moito, moito tempo sen unha saída de domingo cos OEAs… así que ainda que morría co sono as ganas eran maiores. Desempolvar a cabra, porque tocaba roer km’s de asfalto, e o día prometía!

A hora de quedada eran as 9:00 no Budi. Alá foron chegando todos. Eu de reollo iba mirando a ver quien era el rival más debil. Tiña todas as papeletas… pero bueno, o ritmo non parecía que fora a ser jodido… ata que… apareceu ese ser que ten por hobby dinamitar as medias de calquer saída globera que se preste: MR JOYER. «merda!» pensei… jajajaj

Así que cafecito e antes das 9:30 xa tabamos dando pedales Carlos Paz, Carlos Duro, Ángel, Andrés, Ito, Necho e servidor que escribe, Oscarito. Eu puxen no guasap o día anterior que quería algo llano e de relax. Pois non van os cabróns e me mandan tirar para Boiro, Noia etc… pfff en fin, eu nestos meses perdín os galóns e non tiña nin voz nin voto. Deixeime ir cual juvenil o seu primeiro día coa grupeta.

Quencendo ata a Picaraña, topámonos cos amigos de Oliveira, e non ía ser a única vez. Os llanos da carretera de Padrón xa empezan a facer meter plato e aumentar o ritmo… eu ó meu, metido e disfrutando despois de tanto tempo e sin moita dor.

Extramundi…Dodro… e pique na primeira subida, algúns como Angel e Duro xa empezan a facer das súas. Tiros ó aire. Ito que quiere y no puede. Andrés que vai con 6 capas de roupa. Carlos Paz sobrevive. Eu jodido pero contento. A sorpresa estaría a dala Necho, que tirando de patorras está mais forte que nunca.

Así ata Boiro. Primeira parada en falso. Amenaza de entrar a boxes por un problema dun OEA e o seu escape… falsa alarma! Seguimos e o día empeza a cerrar, xa estábamos na carretera cara Noia, sempre picando para arriba pero llevadera. Neutralizamos a escapada de Ito que como sempre se mostra combativo. O Joyero é pa darlle de comer á parte, fixo 5km máis ca min de ir parriba e pabaixo por non esperar por nós… jjajaja qué tipo

A todo esto, parada técnica xusto antes de chegar a Noia. Cocacolas e é tempo para un Joye-Consejo: «Almendraos, hoy os contaremos, como no quedarse aplatanaos en las bajadas; necesitaremos: un periódico vello, meterlo por dentro e xa podes afrontar as baixadas más pestosas de la redonda, fácil, sencillo y para toda la familia»

Un Joye-Consejo
Un Joye-Consejo

E claro… todo eran risas ata que saímos a subir Vilacoba. Aquí xa me din atalogo todos menos Ito, que como fiel escudero se quedaría a tirar por min. Ou eu por el… no teño moi claro, a falta de osíxeno non me deixa recordar. Pero o que si que me acordo é cando parecía que máis muerto iba, bebín un chopo e parecía que revivia… ata o Ito me dixo que iba moi ben pa levar tempo parao… ERROR! esa era a archiconocida por todos, e que Andrés puxo de moda no seu día: A melloría da morte. Unha sensación de falso poder… porque foi coronar e non me iban as pernas. Muerto perdido, pajaraza.

Dios que sufrimiento. Pero non era o único. Pugnando conmigo por ver quen ía máis perjudicado, estábame botando un pulso a súa Avogacía, otroras saídas mellor físicamente… en fín, un cuadro de cuidao pa dar chegado á rotonda… pero alí Joyitas mandoume meterlle un Gel e coma novo para afrontar o descenso plácido ata Bertamiráns, tomarlle unha na de Juan e disfrutar contando batallitas no que para min foi un gran día por volver a dar pedales cos OEAS… así que feliz! E o resto creo que tamén o pasaron ben, así que todos felices, sanos e con ganas de outro domingo de estos.

Un abrazo almendraos!

Oscarito!

milloría

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.