CARREIRA DO PAVO (BERTAMIRANS)

 A verdade e que era unha tarde que parecía que non iba a quedar sen caer un bo chaparrón pero olle, ó final non choveu.

Fai uns días recibimos a notificación de que o sábado 29 de decembro íbase a celebrar unha carreira ciclista en Bertamiráns. Sona ben. A carreira en sí era de carretera, xa non sona tan ben, pero bueno tras notificación vía wasap oea decidimos “en principio” ir participar uns cuantos valientes. O caso é pasalo ben, como se suele decir.

un dos andadios

Chegou o día, sábado pola moorning e o wasap empeza a botar fume de si quedamos, a que hora, etc. pero cal é a sorpresa que por diferentes motivos houbo varias baixas…Ainda así atrevemonos dous valientes a meternos no medio de moitos andadios, si, xa sei que o oficial andadios é Panchito pero….neste caso…jajaja

O tema, a carreira empezaba as catro da tarde, a comida no peito ainda e aló imos. Circuito polo Pedregal de uns 800m e que faciamos no sentido das agullas do reloj, cousa que de primeiras xa non nos vai moito e para mais inri (escribese así?) a carretera, ainda que tiña bastante bo firme, estaba mollada e xa se sabe…. Bueno o caso, o tempo vai pasando, anotámonos e alí xa vemos algunha representación Oea como Andrés, Necho, Carlos, Oscarito, Suso Beis and soons, Alberto Pego, Joyero, Pato, etc. Un lujo de público. Como bos “andadios” comezamos a dar voltas ó circuito e comprobar o terreo. – uyyy aquí hai que trazar por dentro e logo por fora -Si e aquí hai que bachear que esto ta moi jodido…. Comentario va comentario viene xa estamos na liña de saída, 30 voltas de competición e 5 de calentamiento…. miña nai¡¡¡ O caso alí estabamos case 60 carreteros listos para a saída neutralizada, silbato e piiiiiiiii

A partir de aquí esto foi un pouco caótico. Pola miña parte decir que me quentei literalmente, dixen, -bueno, corro na casa conozo ben o circuito, en mollado vou ben….pois ala….nas 5 voltas de quecemento iba cos 20 primeiros e claro como me encontraba con “ansias” así que dan a saída oficial, eu de pardillo de 3º jajajjaj mimah, aguantei 3 voltas e despois empezaron a pasar e pasar e pasar andaadios de verdade, que animalada. Nas curvas aguantaba xa que non había problema por arriesgar pero nas rectas menudos latigazos pegaban os cabróns…

A todo esto, tiña unha boa hinchada dandome ánimos pero eu co corazon na boca e as pernas coma pedras. Dobláronme 2 veces, a Panchito 3 creo… pero olle, abandonar non abandonamos. Houbo bastantes retiradas pero nós por nuestros santos c…….. que íbamos acabar. E así foi, como bos OEA´s dando espectáculo ó final e entrando ó pique jajajja que risazas.

Ainda que quedáramos case de últimos acabamos moi contentos e eu cunha media de 35km/h e 45 min a tope. Non estivo mal para rematar o ano. O pavo non o ganamos pero un chocolatiño quente (moi sabroso por certo para o ano levamolo para o Rubial no nadal) sí que nos deron tanto ós participantes como ó público, gran detalle.

rico rico chiculate….

E bueno, esto foi todo nesta tarde de sábado que a chuvia respetou e axudou a que fora algo mais levadeira. Moitas gracias ós organizadores, esperemos que se faga mais veces, moitas gracias ós OEA´S que viñeron de público animar sobre todo os rapaces. E panchito coma un toro¡¡ jajja RAPACES, CHACHOS, MEUS, CORZOS, ETC.

UN ABRAZO

JORY

NADAL OEA 2012 NO RUBIAL

Se a navida é o que fixemos este domingo no Rubial e polos arredores da zona…. cada mes que sexa nadal, jajaja porque vaia festa montamos.

Viandas listas para papar

A idea como todolos anos era xuntarse o maior numero de OEA´S e de amigos bikers da zona e así o fixemos. DUrante a semana cada un de nos iba pensando que podiamos facer alá no monte o domingo. Pero durante a semana vaia chuvia, aire que xa pensamos que había que suspender pero por suerte o domingo veu un día espléndido, que pasada. Sólo fixo vento e para eso arreglamos ben.

Saída ben organizada da praza das tetas ás 9:45 da mañá con todo cargado na furgalla oea e no taboada´s car (noraboa polo carnet). Non faltaba de nada: viño, champan, cava, viño, champan, cava, chourizos, churrasco, pan, turrón, roscon, etc e todo cedido por cada un de nós. Agradecer tamén ó noso colaborador a CERVEXERÍA NEW YORK polo detalle que nos fixo 😉

Con todo listo o presidente e o “rapas” tiraron para o alto do monte preparar todo. O resto direccion rubial pero en bike. A ruta como siempre tranquila, polos camiños de sempre e sen demasiadas complicacións. Non facía casi frío e a mañá prestábase para andar en bike. Estivemos case todos presentes salvo algúns que non puideron vir. Destacar a presencia de un Montero, 4º na linea sucesoria á presidencia OEA despois de Alfonso e do pekeno, o benquerido Luis Montero,  que alí estaba coa sua 29er case a estrear.

Os camiños non estaban demasiado embarrados e podíamos rodar sen problema por eles, os novos rapaces OEA van moi moi be polo monte arriba e da gusta saber que hai nova sabia no club. A altura de Macedos unha malla da cadea rota fixo algo de xisqueira no desviador de Jory, menos mal que ali estaba o coche escoba e o mecánico co alicates e solucionamos o tema cortando e pegando jejej. Xa na base do Rubial notabase as ganas de chegar arriba á papatoria pero ibamos a ter un visitante moi pestoso, o aire, mimahh que vento facía de cara, era moito…habia case que subir a relevos para o monte ajajja dous grupos feitos, un mais adiantado coa chavalada e outro mais atrásado de parrandeo. Pouco a pouco fomos chegando arriba ó Rubial e cal é a nosa sorpresa cando das a última curva xa para subir a caseta que alí cheiraba que mmmmmm entrábanche moitas moitas forzas. Ata chegfaron uns trialeros coas motos que no seu impetu por facer filigranas tiveron un pequeno percance jajaja que risas e que mal quedaron. E sen probar nada.

Unha vez no campamento base aparcamos as burras polo pasto e tocábamos encher. QUE MARABILLA¡¡ unhas boas brasas…pan, chourizos, chocolate…esto si que é vida¡¡ outra cousa non pero logística e infraestructura non falta cos OEA´S e ganas de pasalo ben tampouco. Ali comemos e bebemos e sobre todo estivemos ríndonos un bo cacho con todas as parvadas que se din nestos casos. 

Cando rematamos con todo o material salado pasamos para o primeiro postre, turrons, mazapans etc e o chiculate quentiño cun toque de queimado que sentou de vicio (polo menos a min) e quentou un pouco mais o corpo e refrescou o picante dos chourizos que tan gentilmente cedeu a grand mother de Jory. jeje

Pero claro, todo o que sube, baixa e eso era o que nos tocaba, BAIXAR. Podiamos escoller baixar polo asfalto, cousa que sería mais razonable pero….. que sería do espíritu OEA se non lle poñemos algo de emoción á mañán? e por eso escollemos a trialera da marcha 2012 para descender. A maioría sen problemas salvo unha rotura do buje do chaval Jose, e as aventuras de Necho que a partir de agora vai a levar viño e champan no bidón porque por fin baixou unha trialera chachooo¡¡¡¡ Jjajajajjajajjajaj GRANDE Nechoo.

Xa en Macedos decidimos tirar cara Rañalonga e baixar a dos Cabalos e como siempre non deixou indiferente a nadie, sobre todo a saída estilo Lemans ainda que a algún esos metros de carreira xa o deixaron baldao. Pato non sei como fixo pero xa arrancou antes e detrás todolos ginetes coas suas monturas a por él…. vaia estampida 15 OEAS detras dun pato. A baixada como sempre moi divertida e perfecta que cunhas copas faise algo mais estreita do normal jeje.

A partir de aquí xa arrancamos dirección 1ª taberna PEPE REI. Todo moi rico moi abundante,cheos coma pelotas. Pero quedaba o último tramo, o mais duro e de resistencia. ABELLEIRA.

Tratando co patrón.

Non foron moitos os que nos quedamos alí, pero si que demos bo trato de todo como se pode ver na foto. O día prestaba para estar na terracita e veña tazas e veña jrasiosa. Juan, Jory, Andrés, Oscarito, Suso Beis, Pato, Necho e Carlos D. alí sentados na mesa. Batallita va batallita viene que se imos vender as bikes (esto é verdade, vaise poñer á venda material atentos), que se o remolque OEA está wapisimo, proyectos para a nova tempada, partido de solteiros contra casados…..O discurso do rei Oscarito….Qué risas¡¡

Todo foi pasando ata chegar algo o frío e ter que ir para dentro. Alí xa se encargou o patrón de traernos unha de LK para rematar a festa e sentenciar outro nadal mais. A tradición manda. Todos contentos, cada un na sua casa por suerte e sen contratempos.

Decir que foi un día completo e que o pasamos coma enanos. Os que puideron e non viñeron esperámosvos para o ano, será igual ou mellor jejejje

Un saúdo a todos e xa imos comentando detalles.

PD. o pekeno e adrian perderon a bike no Rubial, se alguen a atopa que se poña en contacto con nos. 😉

ABRAZOS E BO NADAL

Jory

KDD OEA + MTB DUBRA + ULTREIA

Plaza das tetas, 8:30, habíamos quedado 6 OEAS, Juan, Pato, Pachito, Jory, Ángel y Yo.
  Nos encaminamos en los coches hacia Bembibre, marcaba 2 grados el termómetro, unha rasca do carallo, chegando alí sobre as 9, encontrando outros bikers, algún cabra, algún ultreias e os susodichos do  Val do Dubra. Cando chegamos o termómetro marcaba 4grados menos, vaya rasca, o campo de fútbol blanquiño coma a neve. Ás 9:30, encamiñámonos por camiños desconocidos para nós, rodadores, sen subidas duras e o terreo xeado ( moi duro ), alí pinchou un biker nos primeiros kilómetros, e houbo intercambios de opinións, que si frío, Panchito que quita a tableta de chocolate, non sei que tería, pero andadios, doume moita vitamina.
   Subindo camiños e primeira baixada, chula e fenomenal, rodando despois uns kms pola beira do río, para salir a Portomouro, e continuar xa, a segunda parte do recorrido, con máis subidas para quentar un pouco antes do tramo final, onde si que había uns repeitos, que picaban un 25 % ou máis; para afrontar un tramo rodador, antes de afrontar a baiaxada final, baia baixada; rápida, jn do grupo partéuse en anaquiños, chegando a Bembibre, a tomarlle unha birriña e intercambiar opinións.
     Pdta: día agradable, compañeiros agradables e ruta chula, para repetir; sen percances de importancia, aínda que houbo algún abandono; chegada aos coches e volta para casa.
         SAÚDOS
A X do noso patrocinador no aire
Kiko sabía que non nos ibas a fallar, pero defraudachesme ca crónica ehh jajajajajaj hoxe era o teu día¡¡¡ tiñas que falar un pouco mais polo miúdo o que dou de sí esta KDD que vai xa pola súa segunda edición. A intención é que volvades polas nosas terras ehhhh
Desde o meu punto de vista (JORY), apetecíame moito volver pola zona do Val do Dubra, e si que é un val eh.. dou fe. Nada mais sair cun frío de cojones, e logo de facer un par de subebaixas para quentalo corpo, fumos en busca do sol, dirección Portomouro e a beira do Tambre, por onde foramos da outra vez. A verdade é que ó principio había bastante pista asfaltada pero bueno na segunda metade cambiou a cousa. Hoxe Kiko foi un ANDADIOS¡¡ hai que reconocelo. Foi coa cabeza todo o tempo e vaia cabeza de carrera, Brandán entre eles… Ahora fóra caralladas, se segues andando así mais de un vai ter que apretar as tuercas para joderte no monte ehhh.
A cousa foi de camiño en camiño e baixadas non houbo moitas nin moi longas pero as que había disputábamolas a muerte. Houbo sempre un ritmo moi cómodo para ir falando e o día acompañaba, cunhas temperaturas moi agradábles. Ata a metade da ruta a cousa estaba tranquiliña pero pronto a sangre comezou a ferver, seria cousa da cantidade de roupa que levábamos que agora sobraba e para que non tivéramos frío os amigos do Val do Dubra metéronnos unha subidaza que CUI – DAO, picaba e picaba para arriba e veña platillo e veña chepazos juju.
unha bonita foto do comezo da ruta (-2º)
A partir de aquí llaneamos polas alturas e todos íbamos con ganas de festa e de apretarlle ás bielas, de eso pode dar fe Panchito que viu como dous misiles lle pasaban pola beira nunha zona de charcos e ohhhhhh AUGAAA¡¡¡ jajajja que risazas, o chaval quedou coma un pito jejeje
Logo de case 40 km sólo quedaba baixar cara Bembibre de novo e tomarlle uha chiquita no Hotel Camiño de Santiago onde os amigos nos invitaron e degustamos un rico polo e algo de zorza. Todo moi rico moi abundante.
Dende o CLUB CICLISTA OS ESFOLA ARRÓS queremos darvos as gracias polo trato recibido e que estivérades tan atentos a que ninguén se quedara atrás nin nada. Fomos moitos os que fixemos a ruta, pronto fotos e algún video da GO PRO, o do final promete ehhhh, vendo a Juan Leis e Brandán dando chimpos e baixando a tumba aberta jojo.
tomándolle a chiquita, xa víamos borroso ajajja
O dito, un placer e esperando a vosa visita. Tamén decir que conocemos a outros bikers do Ultreia (xunto con Raul que marchou co frío pff) e algúns das cabras que tamén se sumaron a esta ruta.
SAÚDOS JORY
VER CRÓNICA E MAIS MATERIAL DA KDD NA PÁXINA WEB OEA (PINCHA AQUÍ)
PD: “Dende aquí quero darlle as gracias á boa capacidade de reacción de Guillermo de Portomouro e do camionero do leite por frenar a tempo e non ter que lamentar un gravísimo accidente… pfff ajajjaja ahora rimonos pero acojonamonos ehh”


COMENTADE¡¡¡¡¡¡¡¡ QUE XA SABEDES O QUE PASA SE NON EHHH  JEJE

Santiaguiño invernal

Outro domingo máis e, coma sempre, uns cantos OEAs saímos da Praza da Mahía, rumbo esta vez ao Santiaguiño tal e como marcaba o noso calendario.
Alí nos xuntamos: José, Andrés, Juan Americans, Pato, Taboada Pai, Carlos Avogado, Adrián, un amigo de Adrián, o Home de Negro e máis eu.

O día era moi frío, o termómetro non pasaba de 1ºC en Bertamiráns, así que, imaxinádevos á beira do río no camiño cara Padrón.

Como chovera moito os días anteriores, José, que era o que ía comandando a saída, decidíu ir a maioría do camiño por pistas e camiños en bo estado.
A verdade é que, o camiño de ida foi moi suave, todos falando do tempo, de roupa e dos compañeiros que normalmente non faian pero que, xustamente
este domingo decidiron quedar en casa, é dicir unha procesión de auténticas “Marujas”.

Así chegamos preto de Padrón, creo eu (pois non teño GPS nin real nin virtual), alí pasamos por un campo totalmente cuberto de cascas de mexillóns, ¡menudo cheirume!, a verdade non coñecía ise xeito de mellorar as propiedades da terra, pero alí estaban Andrés e Juan que me ilustraron (para quen lle interese, e non puidera oir as explicacións dos agrónomos do clube, aquí tedes este enlace que explica os beneficios da casca de mexillón).

A verdade é que pronto chegamos ao comezo da subida ao Santiaguiño, o primeiro tramo estaba moi mal, tanto que tivemos todos que botarnos a bici ás costas e subila a pé.

Subida Santiaguiño

Logo a subida facíase dura pero ciclable, aínda que algúns decimos botar pe a terra de vez en cando, por iso de coller algunha seta…

Xa arriba reagrupamento e oteada ao horizonte buscando montes coñecidos: que si Rubial, que si Pico Sacro, que si Pedroso, que si Everest… todos veían
algún monte coñecido.
Agora tocaba baixar, fíxome gracia ver como os compañeiros recordan as baixadas asociándoas con quen caeu nelas… esta recordábana ben.

A media baixada paramos no mirador a tomarlle algo, mirar a paisaxe e sacar unhas fotiños… algo rápido, que aínda que xa saíse o sol seguía a facer frío.

Mirador Santiaguiño

Unha vez rematado o avituallamento, rematamos a baixada e xa comezamos o camiño de volta, esta tamén a realizamos por pistas pero cruzando agora o campo de golf.
Alí puiden comprobar que, como di Oscarito, todos os xogadores de golf levan unha mochila cun pantalón de recambio (“Por si hacen un hoyo en uno”). O camiño do campo de golf tiña uns charcos enormes enormes, polo que aproveitamos, como non, para falar de botes, veleros, zodiaks, etc.. Juan, a voz experta nesta materia nos foi poñendo ao día en temas de nautica.

Xa todos tiñamos en mente chegar, a hora prevista eran as 13:00 pero aí apareceron as avarías do día, primerio á bici do home de negro se lle meteu o cambio nos radios e, logo, a José se lle pinchou a roda traseira… nada importante, pero bueno, isto fixo que chegásemos a iso das 13:30 á gasolinera, pero non sin antes pasalo súper ben polos camiños da beira do río.

E nada máis, lavado de bicis e cada un para a súa casa… Un domingo OEA moi moi tranquilo.

Saudiños a todos, e para os que non viñeron un poema de Rosalía, como non!!
Manuel V.

 

Tambre, lama, follas e cheireume a disco Avid queimado.

Amencía outra mañan fresquiña na Amaía, e alá nas tetiñas nos xuntamos uns poucos xa que debido ao Duatlón Trail de Ribeira algúns OEAs estaban a botalo fígado polo Barbanza, polo cal contábamos coa presenza de Carlos T., Carlos Avogacía S.L., Panchito (ALueiro carpintería en aluminio y PVC), Yago, José, Jory, Angel Porto Joyeros (experto en caldeiras), Txus, David e un compañeiro que non me acordo do nome, mais o que escribe, Pekeno.

Como xa está previsto no calendario, salímos en dirección ao embalse do Tambre non se contratempos na dirección correcta que logo subsanamos, no momento no que se “uniron” 56208960510 bikers da zona (ou eso me pareceu a min cando mirei para atrás e vin tanto caso) que duraron 500 metros.

Fumos indo pola baixada de Rañalonga, pero costa arriba claro. O terreno moi enlamado polas choivas de días anteriores facían máis pestoso o trazado e xa houbo quen sacou o chuvasqueiro porque estaba empezando a fumear de máis. Seguimos ata a primeira baixada guapa/jodida do día. Había uns 50 centímetros de lama e 10 de follaxe vario, co cal se facía imposible de baixar…pero…juer is de limit? Alá se vai o Taboada a intentar baixar…conseguido, “non era tan dificil eh !” decía o corredor, e eu arrastrei o cú polo chan dúas veces.

Seguimos co sube e baixa da ruta, serpenteando arredor do río a un ritmo xeitosiño ata que chegamos ao habituallamiento nº1 da mañan. Alí o Joyitas saca de despensa e alimenta a un famento Panchiturbo (hoxe en modo “Jardaadios”), e a base de platanitos, xeles, barritas e lixeiro pero gustoso olor a merda, pasanos o tempo da merenda e veña a darlle leña ! Seguimos arredor do río a subir repeitos pestosos cheo de lama e follas onde a bici facía de un o que quería. Unha vez subido todo e reagrupado tiramos en dirección Busto de Frades, alá os van a fuego e eu contemplo adiantamento estilo Kimi de Txus en interior con tensada y pierna al chán, intento seguilos enfían unha baixadiña guapa, que tiña fin !!! Algún berrou:  PARA PARA PARAAAA !!! E entre risas polo momento, e o olor dos discos que frenaron ao que daban chega José e dí que para atrás, que nos equivocáramos xusto cando reagrupáramos !

Y como el borrico, cargadico y pa arriba, veña para atrás a comentar o que deu de sí eses metros de baixada. E volta a subir e a reagrupar a xente, algúns xa pensando en ir para a casa a procura da estrada. Nunha destas paradas, chegou o “Momento Jañan” do día, hoxe patrocinado por ALueiro e Rodrigo Consultor Tupperware, acercámonos a un cortello onde había varia ferramenta pesa agropecuaria, e Panchito manda ao pobre do Pekeno enumerar e nombrar dito material, dando a resultado risas e un suspenso enorme en loxística e maquinaria agrícola, ante a risa duns poucos ! Máis para diante chegamos xa ao cruce da discordia, uns que marchan pola hora, outros para non agravar a lesión e outros por pereza, pero alá seguen a maioría a tolear por Urdilde abaixo ! Jory, proseguirá coa narración, ata aquí a miña aportación !!!

 JORY.

 

Logo de que marcharan algúns integrantes o resto intentamos seguir algo da ruta do Tambre pero tiñamos mais alternativas a fomos variando. A maior parte do camiño de volta era costa abaixo e jajaja vaia pikes entre os cabecillas e con José mirando e co seu ritmo pachanguero. Pasámolo moi moi ben. Sen incidentes. O final fixémolo cara Rañalonga ca idea de intentar darlle outro toque de emoción á saída ca baixada archiconocida dos cabalos que pffff estaba increible e NUNCA defrauda a ninguén¡¡ Acabamos todos enteiros ehhh ainda que despois fomos tomarlle as tapitas á gasolinera mentras Panchito lavaba a bike e txus case anda a ostiaas cun señorito que tivo un mal despertar… jajajajja se estiveramos todos seguro que non se poñía tan farruco e quitaba cartos pa todos xD

Pois nada abrazos e bikos¡¡¡ ata o próximo domingo. SANTIAGUIÑO¡¡

Duatlón Cross Ribeira 2012

Bueno, antes de nada, presentarvos en sociedad o estreno de parte do proyecto de integración dos Esfola ás novas tecnoloxías e ó social media (“xouxial midia” leese). Eu como me gusta o tema do blog, levareino eu, pero o que o fixo posible e o que gestiona todo é o amigo Manuel, así que axudádeo con ideas e demáis historias! sede bos! 🙂

Aquí comeza a crónica, propiamente dita!:

Hora de levantarse? Á de sempre, 8 e pouco para preparar as monturas. Ás 11 era a proba e o día de momento non podía acompañar máis, despexado pero agradable. Alí chegamos previo avituallamiento no Budi a Ribeira uns cuantos: Manuel, Carlos Duro, Andrés, Kiko, Ito, Suso Beis, o Pelucas e Oscarito que escribe.

Todo xenial organizado, decir que estaba montado no camping e eso facilita moito as cousas pero ainda así non hai que desmerecer nada o traballo dos organizadores! Imos preparando as monturas, de risas e de contos, coas familias dos OEAS por alí, algunha visita de algún conocido que tamén participaba pero.

A todo esto, ven un tipiño por alí que o amortiguador “non lle iba”, e eso que lle meteu máis presión que ás rodas… cando lle dixen que lle tiña que meter 15 bares o tipo xa iba dereito á barra da cafetería… en fin, un chou! Mentres, Suso e Pelucas que quentan como uns pro, e eu… dándolle ó inhalador, que xa non debía tar alí correndo pero as ganas puidéronme e quería facelo.

Poñemos as burras nos boxes e cando nos despistamos xa tamos enfilaos para saír. Sería 1km neutralizado para despóis sálvese quen poida. 150 duatletas. 7 OEAs y un destino: non morrer no intento. 15km en mtb e 6km a pé conforman o percorrido. PUM! saímos!

A min rápido me entra a vena guerrilleira e vou adiantando. Pero as pulsacións suben máis que o meu puesto na general… asi que tras os primeiros Km’s decido relajar. O percorrido prestábase para apretarlle… moi moi rodador, rompepiernas, e co seu toque de técnica. Ademáis, podíase adiantar en todo momento. Caen os Km’s e aparecen as vistas chulas da zona. Eu xa non podo cos guevos tras un mes parao e colleme Suso e cun gesto de rendición deixolle ver que hoxe non lle iba dar guerra. Outro día.

Encaramos os últimos Km’s do percorrido a bike, donde todo pica para abaixo cunhas zonas que alternan técnica con rapidez. Aquí un que iba diante miña atrapou unha boa hostia. Socorroo e dime que a ver se aviso no seguinte punto de control pa que o vaian buscar. Sangraba pola frente. Dixo que non era grave pero así eu tiña excusa pa ir rápido jaja.

A todo esto, os que ían por detrás sei de boa tinta que disfrutaron o seu, como non, kiko foi ó chan levando por diante a outro corredor, ou non sei se foi ó revés. Fixeron parte amistoso e que se arrejlen os sejuros. O único que aseguro e que Kiko queixouse á organización por apañar os días anteriores maleza e carballetes/ocaliptos, razón pola cal tivo que ir ó chan ante a imposibilidade de amarrarse a un como en anteriores episodios.

Imos chegando á transición, aquí xa baixo o pistón e tomoo con calma, esperando polo resto para correr xuntos. Mellor no explico, mirade directamente o video, e poñédelle música de BeniJill se queredes… Suso todo pro, eu de cebra andando e tomandoo con moiita calma (fixen o que se denomina a anti-transición), carlitos que se pasa o sitio da bicicleta e volve patrás con cara de perdido, andrés que nin fala pa non perder os valiosos segundos que lle quita os seus rivales directos… OEAs en estado puro!

Aquí correndo xa foi… a ruta do colesterol. Marcando ritmos de 7:30 o Km e cousas parecidas, eu mais Andrés alternábamos andar con correr pero sin descolgarnos do grueso dos OEAs. Pelucas habíanos pasado nos primeiros Km’s de carreira a pé como unha auténtica instalación, mentres nos de cháchara cos cazadores. Kiko que ven remontando, rápido nos colle. Íbamos todos moi xuntiños.

A anécdota curiosa foi que tivemos que pasar por un río, e cando o estábamos cruzando coa auga pola rodilla, adiántanos un señor de uns 55 anos por un puente que o cruzaba… manda carallo, tan ciegos que nin o vimos… debimos de ser os únicos pringaos que nos mollamos! jajaja

E nada, trialera parriba, cortafuegos pabaixo, que si para a mexar, que si vou amodo non vaia torcer un tobillo… os km’s caen máis rápido de risas e xa tamos chegando. Fin. Aplausos de los presentes, cara de sufrimento dalgún OEA. Pero taba conseguido! todos finishers pese a ser principio de tempada.

Moito animaban a xente e o staff técnico OEA. Gracias! e moi ben organizado todo unha vez máis. Avituallamento, Auga quente, lavado de bicis, pinchos… E como non nos parecía suficiente, para poñer a guinda a un gran día, fómoslle meter un churrasquiño de ternera. Porque comendo, os OEAs si que nunca perden a forma.

E nada máis chavalada! Pronto vos direi cómo escribir crónicas e todo eso, que teño que facer os perfiles… pero de momento… comentade!!!