CRÓNICA DA RUTA DA CAMELIA VEDRA

Unha vez máis, e como non en domingo, tres dos integrantes dos OEAs, atrevímonos a percorrer este pasado domingo a ruta que nos tiñan preparado na Marcha Da Camelia de 2014.

Puntualmente as 8:15 da mañán saimos Jose e o que escrebe cara Vedra, alí reuniríamonos con Suso Beis. Unha mañán a verdade que moi boa no que respecta ao tempo. Non choveu e non facía vento.

Despois das primeiras risadas do dia co número de Jose “13”, que si nos avións non levan este número, que si da llullu, … O carallo e que “habelas hailas”… Xa veredes porque o digo.

A saida prevista para as 9:30, demorouse para as 9:45 despois dos consellos e normas publicadas pola organización.

Xa na saida, corte de cinta protocolario, e lumeee… Tanto foi así que Suso ía 5º nos primeiros intres de carreira, eu nas suas costas e Jose nas miñas.

Carreira bastante rodadora, con percorrido rompepernas e moito asfalto. Papamos asfalto que si o chego a saber poño neumáticos de estrada. Despois de 5km empezou a primeira zona técnica e ahí xa foi cando perdín a Suso de vista, Jose seguía conmigo e mantiñamos o posto.

Pronto, despois dunha sinxela e curta baixada bordeamos o rio, e menuda lamada papamos. Tanta que foi inevitable por pe a terra. O final deste carreiro 1º dos avituallamentos (platanada, Aquarius, Agua, e demáis). Neste intre foi cando me din conta que Jose non estaba preto, raro, raro, … Nada, foi ver un dos do Monte Bravo arrancar e a fuego detrás del, pero as perniñas nin pa diante nin pa tras.

Nesta segunda parte da Marcha máis repeitos e pistas anchas nas que rodar a fuego. Fun alcanzado por nada menos que Ezequiel, daquela debía ir 15º, e claro está non o vin máis de 30 segundos. Pasamos varias pontes a primeira delas sobre o rio Ulla e outra a do tren de cercanías. Neste intre ía a carón de Silvia que despois de 3km de seguirlle a marchetilla, como non na baixada cara a seguinte ponte perdinna de vista .Moita caña lle din as perniñas na subida. Hai que dosificar …

Seguindo a marcha imposta por Silvia un paisano petou un ostión en asfalto e en baixada, que fixo historia na carreira. Derrapou de atrás e tijeretazo al canto. Ufff…

Hai que dicir que o compañerismo reinou neste intre e os 7 que íamos preto del paramos e vimos como se volvía a reincorporar. “Hoxe andará con analgésicos” Seguro!!!

Despois disto chegamos ao último avituallamento, eu non parei, xa que estaba desexando chegar, e empezou a poñerse o terreo algo fastidiado con herba alta, barro e auga acumulada.

Os dous últimos quilómetros parecéronme interminables. Tanto que cando me pasou un maior dos Ultreia, uff … Como me ardía o corpo.

Chegados á meta 2 horas e 27 minutos para 41km. Suso xa estaría duchado (6º na marcha) e Jose, e Jose, onde carallo está o coche de Jose… Resulta que o final o número 13 do dorsal tivo a culpa de que partira a tija do asiento guapísimamente.

Rematada a sesión ducha bici, ducha aseo lavatorio persoal. A palicar un pouco coa xente, e para a casiña. Cabe dicir que a organización portouse e regalaronnos un planta de camelia a cadanseu. Un pasote.

Ata a próxima, que nos vexamos todos.

DavidGC

MARZO MARZAL OS OEA´S EN RIANXO

Outro domingo, outra ruta de Btt, a segunda que organizaba a Peña Cicloturista Castro Barbudo de Rianxo. Xuntamonos a hora acordada (algún un pouco máis tarde) e poñemos no GPs pa ir a Rianxo…..eemmmmm…. Tabamos algo sopas, inda era cedo, pero pronto despertamos cando chegando a picaraña Panchito nos enseñou como se adiantaba, BUAAAAA!!!  Pensei q non entrabamos na curva jajaja.

Ó tema, falaban que a de 60km era moi dura, que si 40 chegaba, que si facía frio, que si o aire, eu non mirara o perfil de ningunha, pero que somos?? 60km ou? Eso sin contar a kilometrada do dia anterior . Unha vez arrancamos detrás dos que se sabía que estarían diante, as pernas non estaban ó que tiñan que estar, pero o Jory non sei a quen viu e empezou a tirar desde as primeiras rampas de asfalto, eu a roda de Joyero que me levou un anaco, e o resto andaba por alí cada un ó seu. Tiña pensado tomarme a ruta con calma, pero sempre pasa o mesmo, e entra o jusanillo de tirar pa diante, Jory sabía ben o que facía e mantiña o ritmo, eu tiña jas, pero non era plan ir solo toda a marcha ;b, asique aguantei con el, boas pernas, bo ritmo e chegamos o avituallamiento (a miña morte). Pois si, inda que parezca o contrario fallo meu que papei de máis, non estou acostumbrado a parar. Pouco despois na subida larga a muralla km 30+- noto que non vou ben, e escapanseme os 3 do grupo que íbamos, Jory parou a mirar por min, e xa lle dixen que tirara que estaba petando pero bien. A partir dese punto solo quedaban outros 30 km de sufrimento, calquera rampiña faciase infernal, calambres por todos lados e a ventolera que facía no alto non era do mellor que me podía pasar, e por riba empeza a engancharme o núcleo… Inda así mantiven o posto, e na baixada ata lle pasei a outro que debía estar coma min nas últimas, pero rematando a proba. Inda que pouco lle faltou para coller a baixada de asfalto e abandonar, pero un que é cabezón…

Xa na meta esperaban casi todos por min, máis que nada porque levara eu a chave da furgoneta e todos a papar frio, empanada, tortilla y demás historias que fixeron que a pajarraca se fora por onde veu. Detalle de Jory q me limpou a bici ;b pero que xa me avisou que non me acostumbrara jajajaja

E para acabar este duro fin de semana, resulta que fomos o club máis numeroso, con 12 corredores inscritos:  , Andrés, Carlos D., Suso, Panchito, Necho, David, Jose D., Wiliams, Joyero, Pato, Jory e o que escribe Nando.

 Ala unha aperta a todos!!!!! E po finde outra

P.D. Por si Andrés non fai crónica dos 40km dixo que foi igual, pero máis corta.

NAVIDADES OEA 2013

bueno bueno bueno….un novo ano esta chegando e o vello está rematando. Ano tras ano, e xa van uns cuantos, a familia OEA xuntase para celebrar o nadal. Xa se sabe que os dous ultimos fins de semana do ano son para subir ó Rubial (celebrar o nadal) e altamira San Marcos (celebrar o ano novo).

Fai xa unha semana que moitos de nós, cargábamos as camelbags de todo tipo de víveres, sobre todo viño, champan, chourizos, queixos….e facer unha pequena ruta, xuntarnos arriba no Rubial e a papar¡¡ Iba un frío……que te deixaba congelado (para eso tiñamos o anticongelante jeje).

No alto do Rubial dedicámonos a comer, beber, botar unhas risas, comentar anécdotas…os novatos nestas reunións flipaban e é que semejante festa nunca se viu encima da bike.

Logo de encher e encher tocaba baixar do monte e algún baixou mellor que nunca¡ as trialeras parecían autopistas ca velocidade que levaban algúns jajaja. Pero bueno todo sen consecuencias case. Logo a baixada de Rañalonga, que sempre da moito xogo e sirve para poñer a cada un no seu sitio tamén. ó acabar o día tocaba o 3º tempo na de Manolito e vaia trofeo nos tiña preparado alí o tipo. IMG_6475

Dende as 9:30 da mañá ata as 5 da tarde dou tempo para pasalo ben e aproveitar o día….jejeje.

Logo chegou este domingo. Día sen choiva pero moito frío e que mellor para quitalo que un bo chiculate?? Moitos OEA.S (20) e algún compañeiro máis que nos acompañou. Fixemos parte da ruta OEA V probando cousiñas. As vistas desde o Alto do San Marcos con toda a néboa abaixo….Impresionante 🙂 O ambiente caralludo e as baixadas mellores aínda. Pero o bo aínda estaba por chegar e era a pota de chocolate que preparamos xunto co a rosca que sentou de maravilla. Preguntádelle ós canciños de Juan. jejeje

IMG_6576

E bueno de esta forma damos por rematado este 2013. Ano de moitas alegrías, o equipo foi medrando, cada día que pasa os OEAS imos tendo representación en moitos eventos e con xente que merece moito a pena. Eso e o máis importante. SEGUIR ASÍ DE UNIDOS.

O 2014 ven cargado de novidades e pensadas para que sigamos desfrutando da bicicleta.

PD: ahora a entrenar ehhh acabáronse as cheas jejeje

FELIZ ANO A TODOS¡

UN SAÚDO DOS INTEGRANTES DOS ESFOLA ARRÓS¡¡

COMUNICADO OFICIAL CLUB CICLISTA OS ESFOLA ARRÓS (6-12-13)

COMUNICADO OFICIAL CLUB CICLISTA OS ESFOLA ARRÓS (6-12-13)

A la vista de los hechos que se han venido sucediendo estos últimos años en el Ayuntamiento de Brión, y dada la insistencia del Ayuntamiento de Ames por impulsar las actividades deportivas dentro de su organigrama contando con nuestro club ciclista para llevarlas a cabo, hemos tomado la decisión de cambiar nuestro domicilio social a dicho concello.

Gran parte de los socios del club estan censados en Ames al igual que nuestras salidas dominicales, que siempre se realizan desde Bertamiráns.

Sabemos que el Ayuntamiento de Brión queda en buenas manos en lo que a organización de eventos se refiere gracias al buen hacer de diferentes Asociaciones , tanto culturales, como deportivas.

Aprovechamos la ocasión para agradecer publicamente todo el apoyo mostrado de más a menos durante 4 años en los cuales nuestro evento insignia (MARCHA CICLOTURISTA BTT OS ESFOLA ARRÓS) ha ido creciendo, de menos a más.

Por ultimo dar las gracias al Ayuntamiento de Ames por abrirnos las puertas y darnos la posibilidad de desarrollar nuestra actividad, el ciclismo, sin ningún tipo de impedimento.

PD: os esperamos en BERTAMIRÁNS (Ames) para la V MARCHA BTT OS ESFOLA ARRÓS el 13 de abril de 2014

Fdo: la directiva.
Bertamiráns, a 6 de diciembre de 2013

II DUATHLON TRAIL RIVEIRA

Titulo de la pelicula: “Corre, corre, que te papo”

Dia 1- 12 2013, 8:00 AM, sona o despertador, hai que levantarse, que toca duatlon en ribeira, e hai que chegar con tempo. Na minha cabeza solo unha idea, acabar sin sufrir moito. Bueno, no, mentira cochina, a minha idea era papalos a todos, sin compasion.
As 9:45 xa estabamos toda a comitiva OEA ( Andres, Manuel V., Oscarito, Sergio, Ito e Suso de Beis,que soy yo), retirando os dorsais e botellin de agasallo, algo de cola, pero sin problemas, deixamos os zapatillas de correr no box, e para a saida cas nosas monturas, xa que primeiro habia que facer 15 kms de bici, e despois 5 kms de carreira a pe.
OEAs
OEAs
As 10:30 saida neutralizada durante 2 kms por asfalto, (intentando ganar posicions, xa que non saliramos moi adiante) e apartir de ahi, entramos no monte, intentando coller cada un o seu ritmo, nuns primeiros kms rompepernas, e con moito trafico de xente, con Oscarito diante, eu chupandolla en todo momento,(ainda que non e o meu estilo, pero como di o refran; ” a perro flaco, dios le ayuda”) e o resto de oeas a pouca distancia.
Pasan os kms, e as cousas siguen igual, ata que no km 10, nunha zona rodadora de falso llano, lanzo un ataque, que dejo a Freire abaneando, e chego a transicion con uns segundos de ventaxa. Hora de correr, ponho zapas e salgo coma unha insolacion, a un ritmo de…,bueno eso mellor non o digo. Antes de que pasara 1 km, xa tina a Oscarito soplandome detras da orellas, e o pouco tempo querendo deixarme tirado coma un condon usado, pero dei aguantado o tiron, e seguimos xuntos, ata que nunha zona de baixada de forte pendiente, (50% polo menos) lanza outro ataque demoledor, o cal non puiden responder. Logo de unha potente rampa, llaneamos un pouco, e consigo darlle alcance, chegando xuntos o ultimo km, donde de seguir asi, eu incluso me via con forzas para intentar demarrar,peeeroo, cando faltaban uns 800 m, chega outra baixada doente na que me mete uns  50 metros, forzo un pouco mais a var se recorto un pouco, e a falta 200 metros xa o tinha a tiro de pedra.Chegamos a recta de meta, 4 metros nos separan, vamos!!, el mira para atras e acelera e,( agora ven o detalle gracioso da xornada) non sei se foi pola presion a que o sometin, xusto o cruzar a linea de meta, o amigo oscarito levou por diante unha das vallas de ferro que habia polos lados, a pouco mais se mata, vaia almendrao!!.
Tres minutos despois de nos, entrou Manuel, logo Andres, que se lle desmontou a cadena, e perdeu uns segundos, despois entrou ito, e o final sergio, que tamen lle pasou algo pero non sei o que.
O final oscarito entrou de 35, eu de 36, e os outros non sei, pero todos entre os 75 primeiros, que entre 200 e pico que eramos, pois non esta nada mal.Para rematar,sorteo de regalos, a oscarito tocoulle unha mochila, e a sergi tamen algo, pero como non estaba, a nos non nos deixaron levarllo
Bueno, e nada mais quedoume pena de non tomar as cervezukis, pero habia que marchar comer ca outra familia

Unha aperta

CX TROFEO DE SANTIAGO (Granxa do Xesto)

Sete da mañan, coma estes últimos domingos (e os vindeiros) toca madrugar, inda que desta volta era distinto para min xa que sería a miña primeira carreira como OEA e nada menos que nun dos meus circuitos preferidos o da Granxa do Xesto.

Arrancamos cos colegas do CC Padronés  e nun viravira chegamos ó circuito, entrame unha bobera nas pernas, non sabía o que tiña que coller no bolso, facía cousas sin sentido… eu penso que sería a presión que me meteron o dia antes, que si  hai que apretar, imos ir todo o club, que tal e cual… mimaaaaaaa!!!!!  Ou sería o frio?? Estaba coma un flan ;b

Despois de un par de voltas para mirar que todo estaba no seu sitio e ver as primeiras carreiras xa non me paraba o corpo e poñome no rodillo, cando de repente vexo ó lonxe unha grupeta duns 15-20 bikers, Buaaa, ahí os veñen, que pasada!!!!  Acercome a saludalos un minuto e xa a formar a parrilla, non sei por qué pero xa non estaba nervioso.

Pitido de saída, por diante 60 minutos de moita explosividad, o caso era non reventar un, e nada máis pasar a curva de meta vexo unha morea de xente de rojo e blanco a ambos lados da subída berrando e incluso con trompetas, parecía aquello a grada ducati, Subidón ,Subidón!!! Ahí xa adiantei algún posto, e colocados estratexicamente para apretarme en cada subida e quentarme nas baixadas, tanto se notaron os berros que aguantei  con Darío (costa vella) algunhas voltas, estando físicamente moi superior  a min, ata que a falta de 2 voltas cambiou o ritmo e eu decidín mantelo, porque se non igual petaba, decisión acertada. Finalmente acabei no posto 10º, contento polo meu debut con Os Esfola Arrós creo que me saleu unha boa carreira inda que me faltou ese puntiño pa rematala.

A próxima semana estaremos o sábado por Dumbría e o domingo en Navia, un finde durecho.

Por sorte puiden sentir eses berros que entre tantos corredores dician o meu nome, e asi volta tras volta e en máis dun punto do circuito, unha cousa é contalo e outra moi distinta é vivilos. Espero que o pasarades tan ben coma min, e inda que sei que vai ser difícil repetilo, creo que máis de un merecedes tanto ou máis eses berros de apoio. Gracias a todos e en especial a un liante que me alegro non sabe el canto de estar entre OEAs. Gracias Jory!!!!!

by Nando

I DUATLON POPULAR RIVEIRA

Qué tal corzos, cómo vai eso? Supoño que se me fai raro voltar a escribir unha crónica, xa sabedes o liados que tamos últimamente outro OEA mais eu (oscurito) en outros menesteres. Pero aquí tamos e vouvos contar como foi a aventura de 3 OEAS e cuarto en susodicho evento este pasado dominco.

intro

Non madrugamos moito. Ito que me recolle e alá nos atopamos co segundo comando do equipo: Suso Beige + Pelucas. Que si aparcar no quinto carallo, que si espera que aquí non é, que si donde se recollen os dorsáis… bueno, non había presa, a proba era para as 10:30 e tiña pinta de que a categoría absoluta ía ir con retraso. Nesto que xa vemos un pouco o contraste; dende globeros con bici de paseo, ata élites con pepinacos. E no medio tabamos nos, globeros a secas xD.

120 participantes para cubrir 2,3 km a pé polo paseo, 17km de bici a un circuito de en 7 voltas e outros 2,3 km a pe again. Ou en cristiano: ir co corazón na boca todo o tempo. Pero ninguén estaba alí disposto a vender o primeiro posto barato, e é que o premio ó que máis rápido completase o percorrido sería… grabar o seu nome no monumento do paseo que ese día estreábamos. Mola.

Quencemos correndo uns km’s nos que Ito xa se puxo na zona roja do contarevolucións, todo eran risas… os 4 que íbamos parecíamos os Dalton jajaja. Nesto que tras ver á chavalada pequena imos para facer cola e acceder a boxes cando noto que… pinchazo! merda merda e máis merda. Toca segmento de carreira a pé ata o coche para cambiar a roda… qué velocidad. Casi me acerco ó recor de Oliveira cambiando rodas. O precio a pagar? saberíamolo logo… pero eu fun deixar a bici convencido.

Os xuices non me descalificaron por chegar tarde ó control de bici… debía ser porque é unha espesialais jajaja. Alá a deixo. Volto cos outros quentar… “que si eu voume liar na transición”, “ese corre a dios”, “eu vou abrir coma un cacheliño”… cada un co seu… e xa estábamos para o berro de saída. Si, dixen berro; nin silbato nin pistoletazo nin nada. Son os encantos das probas populares. Respírase ambientazo… e alá imos!

1395776_1415909635309233_910275128_n

A sprint sale a peña. Eu que tiro, Pelucas que me sigue e Ito e Suso por detrás jardando. (el que jarda siempre tiene). Antes do giro de volta pasame o peluquero máis rápido da estepa Arzu-Castrofeitana, ó que me engancho cual Pekeno cando vai muerto e colle a roda do Joyero, e así chegaríamos xuntos pero no revueltos á zona de transición.

Zona que para un experimentado Oscarito coma min, non ten secretos, xa que son un tipo acostumado a facer transicións sen oxíseno muerto perdido. E así foi como abrin brecha co pelucas para salir diante na bici… Fago todo de manual, e cando chimpo enriva… “dios! qué oxidado tou! eu antes daba metido os pés à primera…” e si, houberaos metido á primeira… de non ser porque coloquei as jodidas zapas do revés. En fin. Baixar da bici, desenganchar as zapas coas mans e calzalas e volver a subir. vamos, de almendrao parriba jajajaj

Qué decir ten que me pasou Pelucas… e medio pueblo de Riveira. A cabeza (que non para) de carreira que a tiña a uns segundos na transición, ahora estaba a case un minuto. Xa me desconcentro e vou en solitario pouco a pouco remontando. Collo a pelucas, e nesto que me vou cruzando nos nos cambios de sentido con Teodorn e Suso-harris, que lebavan unha particular batalla un co outro, á vez que unha cara de muertos importante jajaja. Vaia risas. Os animos dos presentes fanlle sentir a un profesional por uns momentos, pasámolo moi ben, media hora de levar as perniñas apretadas pero xa está rematado.

harry-teo

Ahora a correr… pfff qué malas sensacións! Pero a nadie lle gusta baixar o pistón cando apenas son un par de kilómetros os que che separan da meta, bueno, eso mais un aire de cara que estivo presente toda a carreira que facían pensar que alguén lle deixara o tiro aberto á lareira. E ó final… acabamos os 4, moi contentos e felices. Ah! e Ito… protagonizou o sprint da xornada (ver fotos). Todo un espectáculo para a xente. E gratis.

1461282_1415929845307212_988155063_n

Tardamos uns mins en recuperar a fala do esfuerzo, pero apenas uns segundos en decidir que o colofón perfecto serían unas merecidas rondas de birras. E así foi. Gran domingo diferente para acudir a unha proba moi ben organizada, cos seus detalles, pero é importante que cousas como esta vaian gañando peso e haxa máis iniciativas deste tipo na zona. Pero debíase poñer límite máximo de pulsacións para os corredores, aí queda a miña proposta jajaja.

fotowapa

E nada, deixovos cunhas fotiñas (fotazas) que sacou a xente durante a proba, amén dos tempos para que os analiceces e vos poñades a temblar para o próximo du-croos-trail riveira de dentro duns días… jajaja.

TEMPACOS —> http://cronotec.es/index_htm_files/clsdu.pdf

Joder qué larga me quedou a carallada esta… vaia mono tiña de escribir. Ata me vou a permitir a licencia de deixarvos cunha frase dun filósofo da zona, que reza así: SEMPRE HAI QUEN VEXA!!!

Unha aperta OEAS!!!!!

Oscarito!

LIÑAREDO – TAPIA – OCA – LENS (17-11-13 OEA)

Boas OEAs, a petición da directiva Jo … ejem ejem … Tocoume a min desta vez describir un pouco a saida do pasado domingo.

Coma sempre a saída foi dende a praza das TETAS. Alí estábamos uns 20 cascos máis ou menos, todos con ganiñas de quentar as perniñas polo frio que facía.

Diriximonos sobre as 9:30 dirección Cobas e a mala sorte tocoulle esta vez a Alfonso xa que partiu, perdeu ou saíuselle un parafuso da súa mtb, mala sorte!

Empezamos a subir toda esta zoa de Cobas e xa chegando ao desvío habitual para o Monte SanMarcos decidimos ir por outro e despois de sortear ramas, e cachopos recén recortados tivemos que dar volta e subir pola estrada.

Encaramos un par de pendentes en dirección o SanMarcos das que fan parar moito o ritmo. Unha vez sobrepasadas, diriximonos sempre subindo ao alto. Algúns xa nel e outros collendo un atallo na baixada polo monte, “10 segundos” de baixada e todos a pe de monte. Eso si, houbo quen se atreveu a baixar enriba da mtb.

Namentres ¡Ángel rompe a cadea!, non tarda en reparala e xuntarse co grupo no pe do monte. Entre risas e caralladas polo que se acababa de baixar, Juan solta unha verdade coma un puño “Qúen carallo limparía o monte con esa pendiente?”, a saber, Juan a saber!!! pero as risas non no las quita ninguén 😉


Seguindo o camiño dirixímonos en dirección ao rio Tambre, todo discorreu rápido xa que as pistas estaban en moi bo estado e as zonas técnicas limpiñas que daban gusto.

Pasados uns 20 km xúntase de novo Alfonso, con nova mtb e Carlos e Necho aproveitan para reunirse coa familia. Rápidamente empezamos a descender e algún que outro a soltar pata nas curvas de baixada. Mi madriña se se comen a Angel abaixo de todo … Lume botaban as rodas …

De alí diriximonos a Tapia, coñas cos novos, fotos e arreando que hai que voltar a subir para encontrar novos camiños.

Chegando as 14:00 h, hora H, o careto era de eu quero ir pa casa!!!, así se fixo, ca mala sorte de que Alfonso trilla a roda, reparación rápida e a fogo para Bertamiráns, mi madriña como ían Jory, Joyero, Pato, Juan, … (carreteira de Negreira abaixo) Buff sin palabros, os autos dábanlle paso 😉

Unha vez ocupado territorio Bertamiráns, Pepe e Pekeno despídense cara Brión e o resto pa casiña.

Mi madriña que voltas cachondas se deron.

Ata a próxima

DavidGC_oea

I RUTA SAN MARTIÑO

Pues nada , un domingo mas, lleno de actividades en el club. Parece que este año si estamos asistiendo a la mayoría  de los eventos o por lo menos a muchos mas que años anteriores.

IMG_5978

            Después de una semana pasada por agua, el domingo daban sol, y no es que hiciera mucho, pero por lo menos no llovió. Sobre las 9.30 era la salida en la carballeira de la famosa fiesta cabalar, que se celebraba lunes. Nos juntamos Luis, Andres, Taboada padre e hijo, Manuel, Suso  y Carlos. Habría unos 170 participantes inscritos, la modalidad era de 2 vueltas a un circuito de unos 22 Km. El ambiente era bueno, lleno de gente conocida, bicis o rey, Oliveira y alguna marca mas con sus exposiciones de bicis, club ciclistas de la zona, …. una vez recogido el dorsal, situados en la salida y 9.30 pasadas arrancando.

            En principio la idea, por lo menos la mía era de dar las 2 vueltas a ritmo tranquilo, ya que había pocas ganas, pero como suele ser habitual, sin saber porque, nada mas salir, trozo de asfalto y ya estábamos a un ritmo alto o muy alto o eso debía ser porque no hacíamos mas que adelantar gente. Suso delante, taboada detrás, carlos , andres , manuel , en otro grupo, seguidos por el resto de los oea.

            El circuito sin nada de complicación, dirección milladoiro por tramos de alfalto,  pistas anchas muy rodadoras, partes del camino de santiago,  terrero de 29. Luego venias de vuelta ya por pistas un poco mas de monte con subidas, poca piedra, nada de barro, nada de agua o casi nada, algún tramo técnico en subida con piedras con desnivel, pero algo muy de andar. Dificultad, el ritmo. Los que fuimos entre los 20-25 primeros, hablo por experiencia propia llevábamos un ritmo similar al de la marcha de castrofeito, osea casi a tope,  y claro según acabábamos la primera vuelta, surgían las dudas de sí seriamos capaces de dar otra. Primer paso por meta, taboada  delante, suso-andres en las posiciones 16-17 , carlos a 1 minuto y resto de oea no sé cual fue su posición, supongo que cada uno a su ritmo sufriendo lo suyo. Pasabas por meta y  como dijo en su día un amigo mío, AVITUALLAMIENTO ESCASO, pero escasísimo. Vaso de agua  y andando, creo que había plátanos pero no llegue a verlos, debía ser por no perder tiempo, y eso que me rondaba por la cabeza no dar las 2 vueltas. Segunda vuelta en solitario casi, parece que mucha gente solo fue a una vuelta, creo que solo acabaron 70. Lógicamente el cansancio se notaba y el ritmo en las subidas, nada que ver. Llegada a meta, taboada 4º,  y eso que no salio con los primeros, suso beis segundo del club, descolgó a Andrés, que fue tercero, seguido de cerca por Carlos,  Luis y taboada padre.

Regalo para los 50 primeros de un set primeros auxilios, fotos, etc….   Un bonito día, con un formato de marcha que a mi particularmente me gusta, parace que el poner chip/cronometro  a la gente la motiva para subir el ritmo,

RUTA CARA O PEDROSO (10-11-13)

 

620717_10202403222823425_308802518_o

Salida de los domingos desde a Plaza das Tetas, poca concurrencia dadas las marchas que habían en Outes y San Martiño (Teo). Recorrido rumbo a O Pedroso pasando por Aldea Nova, montes de Villestro y Figueiras . Buena ruta . ¡Hasta el domingo¡

Gracias Jose por la aportación y fotos.

Un recuerdo de este dia fantástico. Así es, una ruta completa por Figueiras y Pedroso, con bajada final por Aldea Nova, para terminar en el New York donde era necesario repostar. Respetó la lluvia y los caminos estaban espectaculares (embarrados, limpios por la lluvia en otros casos, …). Nos vemos el próximo domingo en una nueva aventura. Abrazos

José e David (O fisico)