MARCHA DA SERRA DE OUTES

Bueno tócame estrenarme como OEA coa crónica da ruta de Outes,

alí estábamos Panchito, Xoiero e mais eu dispostos a disfrutar dun gran día despois dunha semana de agua o día pintaba despexado e Panchito veña a amantarse, que si maillo, que sí chaqueta, que si…
Dan a saida e os compañeiros apretan na cabeza, eu coma sempre pola cola, máis penso que hay que aproveitar que a ruta arranca con casi 8 km llanos para entrar en calor, así que comenzo a apretar e adiantar coma un poseso, cando veo que os que quedan diante van o mesmo ritmo ca min, afloxo digo xa estamos na posición que me corresponde.

Así entramos no paseo maritimo pegado o mar e chegamos ata o Freixo con increíbles vistas, o cruzar a carretera xeral (ben protexido o cruce, coma tódolos da ruta) toda unha declaración de intenciones o primero mensaxe “comienza lo bueno” e comenzamos a subir rampas duras, rampas técnicas, algún sendero entre carballos para disfrutar e relaxar as pernas e volta a subir, atópome ben e sigo forzando e adiantando xente e así chegamos o alto do Tremuzo e penso non foi para tanto, xa está todo feito.

Paso o avituallamento creo que o 3* perdín a conta dos que había 4 líquidos e 2 sólido-líquido??!!!! Polo menos en 47 km!! ;

apreto ágora ven o divertido: toca baixar, levanto a cabeza e veñen 2 ciclistas de frente, -ostia! Onde me trabuquei?, pero si vou ben con tanta flecha imposible perderse….
Volvo a mirar e penso eses colores soanme, pero si son Xoiero e Panchito, Panchito caeu na baixada levou un golpe e Xoiero acompañao de regreso o punto de control mais cercano, vai ben e eu sigo para diante.

Baixadas embarradas, lodosas, con pedras resbaladizas,… En fin delicadillas e eu solto frenos e arrisco unha miga, hay que divertirse, seguinte subida novo cartel “el hombre del mazo” pero non estaba feita!! Menudas rampas técnicas rotas e pedregosas, veña que ven a baixada longa… Casi 6 km de baixadas enlodadas, pedregosas, reviradas e ¡divertidas!, agotadoras, chego abaixo agotado de pernas de aguantar a bici;

Novo cartel baixada perigosa e o lado “se tes medo a baixada a dar pedales” jajajaaaa indicando a alternativa, tírome pola baixada e a disfrutar, chegando abaixo alcanzame Xoiero, sigoo un anaco na baixada e no llano ( el vai con calma) chega unha nova subida e pásame conta o esforzo anterior e quédome un pouco.

Comenza unha zona de subidas curtas e baixadas encaracoladas alternandose sen previo aviso que rompen as pernas, o ritmo e a pouca forza que queda, veña que xa quedan 3 km casi llanos, apreto mantendo o tipo e chego o pabellón cun sorriso de orella a orella.

Panchito xa esta ali co no humor de sempre e a cara un pouco hinchada, Xoiero leva un bo rato por alí.
limpieza de bicis, ducha, pinchos, e para casa….

Xa teño a fecha reservada para o año que ven!!!
Un saludo
Santiago Soleto

DavidGC

Moi boa crónica Santi, xa vexo que o pasachedes ben e o dia acompañou. Lastima da caída de Panchito… Menudo susto.
A min haber si me toca para o ano.
Un abrazo hasta vernos e moitas pedaladas.

pepiño

Jajaja moi voa si señor da justo leer estas cronicas e panchito curate e ese joyero sempre aí co seo lado mais humano espero qe o ollo non yo puxera él con unha os…. como di el sempre jajaja, esta temporada tan cheas de caidas,e a marcha da serra sempre tuvo un puntillo jaja,xa vexo qe disfrutachedes como nenos e alegrome moito a segir asi chavales

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *