Fotos

Transgalaica#02 Ames 2017 organizada polo Club Ciclista Os Esfola Arrós C.C.

Publié par Manuel Vieites Rodríguez sur lundi 13 mars 2017

MARCHA DA SERRA DE OUTES

Bueno tócame estrenarme como OEA coa crónica da ruta de Outes,

alí estábamos Panchito, Xoiero e mais eu dispostos a disfrutar dun gran día despois dunha semana de agua o día pintaba despexado e Panchito veña a amantarse, que si maillo, que sí chaqueta, que si…
Dan a saida e os compañeiros apretan na cabeza, eu coma sempre pola cola, máis penso que hay que aproveitar que a ruta arranca con casi 8 km llanos para entrar en calor, así que comenzo a apretar e adiantar coma un poseso, cando veo que os que quedan diante van o mesmo ritmo ca min, afloxo digo xa estamos na posición que me corresponde.

Así entramos no paseo maritimo pegado o mar e chegamos ata o Freixo con increíbles vistas, o cruzar a carretera xeral (ben protexido o cruce, coma tódolos da ruta) toda unha declaración de intenciones o primero mensaxe “comienza lo bueno” e comenzamos a subir rampas duras, rampas técnicas, algún sendero entre carballos para disfrutar e relaxar as pernas e volta a subir, atópome ben e sigo forzando e adiantando xente e así chegamos o alto do Tremuzo e penso non foi para tanto, xa está todo feito.

Paso o avituallamento creo que o 3* perdín a conta dos que había 4 líquidos e 2 sólido-líquido??!!!! Polo menos en 47 km!! ;

apreto ágora ven o divertido: toca baixar, levanto a cabeza e veñen 2 ciclistas de frente, -ostia! Onde me trabuquei?, pero si vou ben con tanta flecha imposible perderse….
Volvo a mirar e penso eses colores soanme, pero si son Xoiero e Panchito, Panchito caeu na baixada levou un golpe e Xoiero acompañao de regreso o punto de control mais cercano, vai ben e eu sigo para diante.

Baixadas embarradas, lodosas, con pedras resbaladizas,… En fin delicadillas e eu solto frenos e arrisco unha miga, hay que divertirse, seguinte subida novo cartel “el hombre del mazo” pero non estaba feita!! Menudas rampas técnicas rotas e pedregosas, veña que ven a baixada longa… Casi 6 km de baixadas enlodadas, pedregosas, reviradas e ¡divertidas!, agotadoras, chego abaixo agotado de pernas de aguantar a bici;

Novo cartel baixada perigosa e o lado “se tes medo a baixada a dar pedales” jajajaaaa indicando a alternativa, tírome pola baixada e a disfrutar, chegando abaixo alcanzame Xoiero, sigoo un anaco na baixada e no llano ( el vai con calma) chega unha nova subida e pásame conta o esforzo anterior e quédome un pouco.

Comenza unha zona de subidas curtas e baixadas encaracoladas alternandose sen previo aviso que rompen as pernas, o ritmo e a pouca forza que queda, veña que xa quedan 3 km casi llanos, apreto mantendo o tipo e chego o pabellón cun sorriso de orella a orella.

Panchito xa esta ali co no humor de sempre e a cara un pouco hinchada, Xoiero leva un bo rato por alí.
limpieza de bicis, ducha, pinchos, e para casa….

Xa teño a fecha reservada para o año que ven!!!
Un saludo
Santiago Soleto

Cronica ll duatlon popular Concello de Riveira

Despois dunha semana de tensas conversas por guasat, nas que o lanzamiento de cuchillos por parte do meu ” colega” Oscarito hacia min ( Suso Beis), eran continuas( “voute papar….non vou deixar de ti nin o pelexo…cando che pase diante vouche cuspir…debesme unha verveza que ainda non me pagaches, etc),chegaban as nove e cuarto do domingo 19 de outubro, hora na que quedara de recoller o elemento este para ir a Riveira para participar no ll duatlon popular que ali se celebraba. Colocamos bicis e bolsos no coche, e ala imos. A viaxe moi amena, conto vai, conto ven, musikita guapa, Oscar cantandome todolos radares habidos e por haber, e cando nos demos conta xa estabamos aparcando.Recollemos dorsais e chip e imos cambiarnos para quentar un pouco, xa que a saida era as 11, e ainda que tinhamos tempo, non queriamos andar apurados e sair frios.
A proba constaba de 4.200 metros de carreira a pe, 20800 metros en bici e 2100 metros correndo outra vez.
Pasaba un pouco das 11 cando nos avisan que nos coloquemos detras do arco, que van dar a saida, e ala imos os cento e pico que eramos, dispostos a botalas alejrias fora. Nos colocamonos casi o final. Ali habia de todo, alguns ” pros”, bastantes ” contras”, moita “trapallada”, e oscarito mais eu.
Dan o pistoletazo, e saimos todos como se viramolo demo, eu xa co corazon na boca, e oscarito creo que xa o botara fora e levabao na man, vaia ritmo senhores, a 3:30!!. Vou collendo o meu ritmo, e vexo que oscarito se vai quedando algo. ” Ah pajaro, ya eres mio”, pensaba eu…
Completamos as duas voltas a un circuito moi entretenido de 2100 metros, a un ritmo de 4 min/ km, chegamos o box para coller a bici, e vexo que oscar ainda lle faltan 50 metros pa chegar. Fago a transicion ca minha rapidez habitual, e dicir, dando verjuenza,  collo a bici, e vexo o carallo este xa ala adiante. Salgo coma unha autentica insolacion, e antes de que pasara 1 km, pilleino.
O sector de bici, que eran 4 voltas a un circuito de 5 kms, con dous repeitazos potentes, fixemolo sempre xuntos, a relevos, a un ritmo moi bo,( coma os pros, casi), e sempre con unha sanguijuela pegada a nos, destas que van sempre ahi a roda, e que nunca da un relevo, pero que a minima oportunidade fai por escapar. Que asco de tio!, a min comiame o demo….( menos mal que namais empezar a correr xa o papamos, senon eu ainda habia de ter pesadelos con el…)
Chegamos a ultima transicion, o oscarito xa quitando as zapatillas en marcha, e eu, como non o sei facer, pois hostias en vinajreta, con todo posto…Boto a correr, e o pollo xa me saca uns 200 metros de ventaxa.” Pois ainda me has papar…” pensaba yo. Non me venho abaixo, subo o ritmo todo o que podo, pero sin pasarme,( xa que ainda quedaban 2 kms) e antes de que pasara 1 km xa o pillara. Cando faltaban 500 metros para meta, acordamos non disputar a victoria, e entramos os dous xuntos na meta collidos da man, mariconada xa tipica nosa…
O final, 1h 10m, que tendo en conta que os pros lles levou unha hora, pois non esta nada mal
Para rematar, abituallamiento de frutas varias, aquarios, cervecita a rodar, unha camiseta moi chula, un par de fotos, e pa unha terracita tomarlle a ultima cervecita, contando as nosas batallitas no aptas para menores de dieciocho…eh oscarito!
Resumindo, foi unha manan de 10: a organizacion, a proba en si, a temperatura, a companhia, todo!!!
Nada mais
UNHA APERTA
Espero que vos guste, xa que estou perdendo de dormir por facer esto, e polo menos….

MMR CXperience (COPA ESPAÑA CICLOCROSS) by NANDO

Despois dunha semaniña rara, que si molestias na garganta, si vou ou non vou, que si solo teño 15 dias (inda non) de entrenos no lombo…

Pois nahh sale a expedición OEA formada pola miña representante, a encargada de facer inscripcións, a que controla que me hidrate mentras quento, a que me ajarra a chaquetilla cando van dar a salida, a que me saca as fotos mentras me berra dicindome como vou, a que cando acaba a carreira está ahí por si me fai falta calquera cousa, si chavalada, estas persoas son solo unha chamase Fátima e non sei que faría eu sin ela. Alá imos camiño a Oviedo ó MMR CXperience, copa de españa pa empezar a temporada de ciclocross.
Ó chegar sabíamos que era Oviedo porque o poñían nos letreiros, pero ó primeiro que vimos foi Alvaro do cambre, que está por todos lados, e a recua toda galega habitual no Cx. Vaia ambientazo, arrimamonos cara o circuito botarlle un ollo e… Buffff!!! Impresionante vaia sitio chulo chulo, inda que o primeiro que pensei foi “menudo desnivel ten esto” logo apenas se notaba. Se pasades por Oviedo arrimadevos o Parque de invierno.
Probando o circuito non as tiña todas comigo, curvas cerradas e contraperaltadas cun cesped/barro que as poñía pa trazar fino, e así casi todo, non sendo un par de rectas onde se podía dar pedal. Na segunda volta de recoñecemento xa me atopei máis cómodo nas curvas e en todo o trazado en xeral.
Formación da parrilla… Vaia parrillaca, eramos polo menos uns 20 e pico máis o resto jajaja, eu metinme onde puden, tirando cara atrás a dereita, levanto a cabeza e vexo por alá diante a A.Hernandez, Larrinaga e compañía, xa me tiñan uns metros de ventaxa, sona o asubio e luuuumeee!!! Merda, o de diante non engancha, intento esquivalo non podo pasan por todos lados, unha vez que arranco ben teño que ir remontando postos xa que os primeiros fixeran un tapón juapo juapo Xd… Pasando como e por onde podo, o tema era non cometer erros e forzar o xusto, cando na metade da primeira volta vexo a maneta dos platos que está trabada, vou no plato grande, non debía haber problema pero… Sorpresa cando no comezo da segunda, ó coller a bici nas escaleiras a cadena baixa ó plato pequeno, nas zonas de dar pedal non podía subír ó grande, e quedabame algo corto, bueeno, o caso era acabar como puidera. Cada volta fun a mellor, soltandome nas curvas, divertindome cada vez máis e pasando corredores, e acabei bastante fresco para levar tanto tempo sen competición, o tema era que non me colleran os de cabeza e conseguino, eses superhomes van polo aire por eso non patinan na lama.
Cando chego a meta a que non sabedes quen estaba? Pois si, estabanme esperando ca chaquetilla bebida e aljo de comer, pa que non caera redondo e non me collera o friu, que en asturies é chungo.
Organización, circuito, aparcamento cuberto, todo de 10 dos árbitros queixaronse a min tanto me ten o posto, o único que non me contaron a última volta.
Decidimos parar a comer de camiño, en Cudillero, sitio tamén guapo pero creo que nos engañamos de restaurante ;).
A próxima? a saber, depende de como me veña o aire, Llanes pa semana, pero é unha tirada… e haber si recluto a algún máis pa facer o OEA cx Team.
Alaa, unha aperta jrande!!!

TITAN DE LA MANCHA 2014

Bueno familia vou contar o desafio da Titan,
Despois de mais de 2 meses de entrenamiento sobre todo de noite xa qe o traballo non permite mais chega o dia 19 para arrancar,3 Mosqueteros OEAS dispostos a este reto(O JOYERO,CARLOS e o qe escribe PEPIŇO)si seňores 220km qe nos esperan buff.
Despois de duras negociacions co joyas qe si ai qe coller fondo a ferramenta qe ai qe levar a comida bue xa sabedes chega o dia de arrancar esa semana todos tubemos moito traballo asiqe deixamos as burras atadas o coche e ben atadas xa qe temos qe recorrer casi 800km a ALCAZAR DE SAN JUAN(ciudad real).
Viernes19/-7:00 pm salida e con nervios pasamos Madrid as 13:00 e todo tempo falando si temos qe ir xuntos si ai qe sair primeiros si os pueblos qe iamos pasando eran unha merda(segun Joyas)jaja mira qe nos reimos,paramos a comer a unha hora de Alcazar e as 16:30 chega mos a Alcazar xa inspecionando o terreno desde qe deixamos a autovia qe si a ruta vai por ali ect…
Chegamos a tienda de bicis +pulsaciones(vai tiende chavales buff)collemos os dorsales e po hotel cambiarse e sair a estirar joder Joyas estirar non votar o figado fora jaajaaja 20km e a cear qe maňan ai qe madrugar,a falamolo os tres(Nunca bimos tantas mujeres nun pueblo tan peqeno).
05:15 da maňan toca despertador(nervios) votar crem e baselina(non pensar maaaal)xa qeson moitas horas encima da bici saimos pa.plaza e vai ambientazo eramos 200 os focos das bicis iluminaban a plaza risas e preparados Joyas qentando motor e eu e Carlos iden primer problema qe mais tarde ia complicarse Carlos tiňa unha contratura no cuello.
6:15 saida asta salida do pueblo alí agrupamonos a voz de Joyas qe.decia ir mais pa diante mais pa diante e salida joder iamos en cabeza e os primeiros 15km de noite un polvo qe non se veia nada e a media era de 35 joderrrrr,ven a primeira subidiňa os muiňos e alaaa o cambio meu vai mal,satame os dous ultimos piňons e as subidas non eran moi prolongadas pero picaban de carallo chegamos o primeiro avitullamiento km42 agua e arrancamos iamos ben e agora era rodar y rodar e eso foi o qe fixemos.
Segundo avitullamiento collemos forzas e a seguir seguimos subindo e nunha peqena vaixada como non era de espera curva cerrada iamos o piqe e ala polo arro arriba este menda como non era de esperar e o Joyero e Carlos matanse a risa jaja pero ná a segir,pedra moi sulelta os km van caendo andamos polo 80 e de repende pico de subida joder qe pico e por encima pedra suelta(ollo pedra suelta pero pedrolos e afiados como cuchillas) coronamos a cima,Joyero e Carlos es perando por min como non jajaja e recreando as vista qe o lonxe vense os montes toledanos(pa lá vamos)empeza a vaxada,joder qe pedrolos e qe afiados,Joyas vaixa endemoniado Carlos atras e eu con distancia,ta moi pero moi jodido esto pero imos plo aire chejando a baixo curva cerrada e vexo Carlos e o Joyas parado o Joyas ca cuberta rajada (joderrrr)problema grave ala a maňamos qe un parches doblr un neumatico bue tiramos segimos baixando pero o amaňo non valeo e dí o joyas e si metemos a cinta da luz qe e ancha(joder amaňao si algun dia vos pasa poňedelle algo duro jajaja) ala e a segir.
Bue despois desto empezou a marchetilla Joyero tirando diante,levabamos moito retraso pero xa tabamos comvencidos qe o qe qeriamos era acabar,subimos LA CALDERINA e os qe pasabamos falaban do reventon joder qe serapolo nome mete medo,pasmos a uns qe levaban o perfil no manillar joderr vaia subidaca nos qeda,km100+- bue chejamos a ela todos din qe e dura asta o Joyas e Carlos,para qe vos deades unha idea as curvas estan de cemento o resto era pedra suelta e ai qe vaixar polo mesmo sitio,eu subin o xeito jajaj.
O chejar a cima divisabanse os montes toledanos e despeňaperros os qe andamos na carretera conocen ben esto jaaja vaixamos como tiros o chejar a vaixo sorpresa eo teňo a roda da tras sin aire joder outra despois de tres intentos de dar aire ai qe cambiar o tuvelex,joder a min e o Joyas non nos dou resultado bue camara e aire qe xa perdemos mais de hora e media.
Subidaca os muiňos dun 23% joder tanto parar amin reventoume (subida  Molinos Fuente del fresno) vaixada tecnica e avituallamiento con pasta e todo a organizacion un 10 moi pero moi ben e atentos en todo pero xa non entraba nada no corpo qeriamos chegar asiqe cuberta pa roda do Joyas(eso si usada jajaja) e tira.
Km130 este menda bense a vaixo moralmente a cabeza da moitas voltas empezo vaixar ritmo o eqipo espera por min e eu cadavez vaixo mais o ritmo metolle geles joder ná derrepente vexo a Joyero e a Carlos debaixo dun pino a sonbraaa ui non me gusta nada esa parada algo pasa,Carlos di qe non pode seguir qe a contratura pasoulle pa espalda e con tanta pedra suelta non aguanta.
Nesemomento eu binme avaixo detodo non o ia deixar solo no medio do monte,Joyas dixo somos un eqipo e si para un paramos todos,nin de coňa lle dixen arranca ti só despois de vir tan lonxe,joder polomenos acaba ti,despois de insistir tanto colleu un grupeta e foi eu e Carlos qedamos Carlos con cara de dolor estubo sentado unha media hora a sombra despois avisaronos qe o proximo avitullamiento taba a dous km el a andar e eu en platillo,encuntramos a outro qe tiňa tirons e decidimos de qe Carlos qedara con él,a Carlos viase moi dolorido per mais lle doia non poder acabar xa qe me insistia qe segira tabamos no km 145 e qe esto xa taba feito segin asta o avitullamiento e mandeille a ambulancia xa estaba mais tranqilo tocaba dar leňa jajaja pero despois desto e de deixar un compaňeiro atras joder emezou a calor o sol era fuerte e ia eu solo toca subir mimaaaa.
Km160toca llanear chavales e eso vai a dios o dia anterior falavamos qe apartir deste km ai qe dalo todo asi foi marchetilla aunqe as peeernassss bufff os geles van a dios collo un grupo vou uns 10km con eles chamo a Joyero pa decirlle qe sigo xa qe el non sabe nada non colle o tlf,normal ira na llama,sigo qedemo uns 100 metros atras joder solo qedan 40 km e a subida o molino mima ian falanda desa subida desde qe deixei a Carlos ná caňa o mono recuperei un pouco estaba collendome outro grupo qe levaban uns chaleqos reflectantes e oialles qe me tiňan qe pasar a min e os do grupo de tres qe ian diante miňa,joder empecei a darlle non se donde saqei forzas pero cllin o grupo aviseinos e deixeinos a tras volvia facer media de 30 subin os muiňos xa esta esto ta feito me decian os da organiciacion un chaval do club +pulsacions acompaňoume asta Alcazar e me decia qe pa levar estes km qe vai marchiňa qe levava.
Entrada na meta,joder vai sensacion non se pode describir(Jory agora entendo cando ti entras de primeiro)a meta taba a raventar de xente e animandote todo dios nese momento non che importa os km qe fixeches vaia sensacion vale a pena todo o qe nos pasou e as averias qe tuvemos por solo disfrutar destes segundos.
Esto foi todo familia espero transmitir a TiTan como a vivín eu mais os nosos compaňeiros
Gracias a todas polo voso apoyo e animar a CARLOS qe po ano qe ben a acabalan.
Domingo23 regreso a realidad e toca traballar mentras os compaňeiros regresan eu arranco camiňo Panplona,miercoles toca descanso e salín a soltar a pata e acabo facendo 197 en carretra(jodeeer)
Un abrazo Familiaaaaa.

RUTA BTT RIO TAMBRE DE BRIÓN (14-9-14)

Logo de moito sen publicar ningunha entrada volvemos escribir unhas líneas para intentar retomar as nosas crónicas. Desta vez falaremos un pouco como foi a Ruta do Esquío no Piñeiro de Brión. Unha asociación que por terceiro ano organizarón unha ruta en bicicleta de montaña.

Logo de non asistir o ano pasado por dificultades no calendario este ano todo se puxo de cara e o 90% dos socios anotáronse á ruta para sorpresa de moitos. Desta vez non se nos botou de menos ainda que os que botamos de menos fomos nós a certos bikers os que lle gustaría vernos, pero xa se sabe que o calendario está cheo de probas e a todas non se pode ir 😉

En canto á ruta decir que o tempo fixo que se volvera bastante pesada pero aínda así moi moi chula e traballada. Ben marcada e se ibas atento non te perdías e eso que en 65 km había bastantes cruces, cubertos por personal os máis perigosos.A maioría dos OEA´S decidiron rodar pola ruta dos 45 km e uns poucos pola ruta longa que pouca xente fixo, só un 10% dos 300 inscritos (mais ou menos).

Ruta que poucos erros tivo e os que houbo perdónanse 😉

Esperamos que sigades moitos anos máis facendo esta ruta no concello veciño de Brión, dende Ames intentaremos acudir sempre que o calendario o permita.

10659423_938985119451721_404227966268120503_n
PODIUM CON JORY (OEA)COMO GAÑADOR DA PROBA